Cybernetyka

środa, 05 sierpnia 2009 23:55

W filozofii i klasycznej filozofii przyrody przez wieki wyróżniano substancję rzeczy oraz próbowano wyjaśnić powiązania, jakie zachodzą między jednostkowymi substancjalnymi przedmiotami. Starano się ponadto odpowiedzieć na pytanie czym jest substancja, czym rzeczy są same w sobie i w jaki sposób jedna rzecz oddziałuje na drugą. W nauce i filozofii współczesnej coraz więcej uwagi poświęca się organizacji - bada się strukturę rozmaitych zbiorów rzeczy i zdarzeń usytuowanych w czterowymiarowej przestrzeni znanego nam wszechświata, a także sposób, w jaki przekazywana jest pomiędzy nimi informacja. Tu właśnie pojawiła się cybernetyka* - nauka zajmująca się problemami interdyscyplinarnymi i proponująca rozwiązania pasujące do wielu wąskich dziedzin współczesnej nauki - nauka o sterowaniu i związanym z nim przetwarzaniu informacji oraz o zachowaniu się systemów. Wprowadziła ona do języka nauki ogólną terminologię umożliwiającą porozumienie między specjalistami z rozmaitych monodyscyplin. Dzięki metodom rozwiniętym przez cybernetykę możliwe stało się opisanie zjawisk do tej pory wymykających się tradycyjnym sposobom ścisłego opisu matematycznego, np. zachowania poszczególnych ludzi, całych społeczności czy wreszcie działania złożonych struktur poznawczych organizmów żywych.

Naukowe wytłumaczenie

Cybernetyka analizuje analogie między zasadami działania organizmów żywych, a układów społecznych i maszyn , odkrywa ogólne prawa wspólne dla różnych nauk i umożliwia przenoszenie tych praw z jednej dziedziny na drugą; jest więc nauką interdyscyplinarną, znajdującą wiele zastosowań praktycznych. Uznaje się ją często za jeden z nurtów w tzw. badaniach systemowych.

Cybernetyka jest systemem, któremu podlega wszystko we wszechświecie, wynikiem czego obiekty łączą się i rozdzielają w taki sposób by były określone jako takie a nie inne. Obiekt nie posiada żadnych własności w sposób statyczny, lecz w sposób dynamiczny, nieustannie wcielając określające te własności procedury łączenia i rozdzielania obiektów ze środowiska zewnętrznego i wewnętrznego. Np. własności atomów pierwiastków, określone są przez procedury przyłączania ich do innych cząsteczek, jak i oddzielania się od nich, a także procedury oddawania i przyłączania elektronów; kształt ciała fizycznego określony jest przez procedury łączenia cząsteczek tego ciała siłami spójności i rozrywania wiązań z cząsteczkami otoczenia, na powierzchni tego ciała.

Źródła i Autorzy: Jarosław Bielak, math.uni.opole.pl, wikipedia